the limits of the control
the univese has no center and no edges..evrenin merkezi veya çevresi yoktur.. and reality is arbitrary.. ve gerçek görecelidir.
herhangi bir neden sonuç ilişkisi aramadan kendinizi görüntülerin akışına bırakıp durduğunuz yerde durabilir misiniz..iki saat.. peki.
Jarmush’tan iç hesaplaşması hayli yalın gözüken bir film daha.. the limits of the control/sınırsız kontrolm.m doğrusu amerikan bağımsız filmlerin usta yönetmeni yapmış yine yapacağını.. ahenkle ve yavaş yavaş dans eden sahneler, kısa diyaloglar, önemli rol kahramanları, geçmişin ayak izleri, siyahlar ve beyazlar ve sarılar, yollar yolculuklar, dokular renkler binalar ve elbette insanlar..
lisan ‘sorunsalı’nın baştan çıkarıcı tarafıyla fingirdeşirken önce, hafif bir kahvaltısı yaptırır izleyiciye.. ironik gibi durur ama aslında değildir.. öğle vaktini bariz geçiştir fakat iş akşam yemeğine geldi mi; bir hikayenin sonundan beklenen en iyi şey gibi tüm hünerlerini gösterir, insanı hayalden gerçeğe, gerçekten hayale sürükler. resim, sanat dışında da daima yanındadır. imgelem her açıdan çok güçlüdür.
diğer filmlerine göre kameranın sıklıkla ama sakince hareket ettiği, çoğu sahnenin birçok açıdan çekilmiş planları, sanatsal olacak en muazzam görüntüyü bile bilhassa uzatmaktan kaçınması, sessizliği filmin atmosferi gibi kullanarak yarattığı hiç’liği ve tabi ki çıplak kadınları ile the limits of the control
Jim Jarmush adı evrensel özgürlüklerin ve temaların da adıdır bir anlamda ve o her filminde bunu bir kez daha gösterir bize. bir festivalde şöyle söylemiş. Filmlerimi Avrupa'da beğeniyorlar, çünkü çok Amerikalı buluyorlar. Amerika'da ise tıpkı bir Avrupalı gibi film yapıyorsun. diyorlar. ne söylenebilir. gerçek budur. ama ben burada Amerikalılar gibi düşünüyorum ve Jarmush’u Avrupayı seven ve hikayelerinden beslenen biri olarak görüyorum. klişe film çekim tekniklerine karşı koruduğu inadı ile bir şeyler olmasını bekleyen izleyiciyi yok saydığı için de ünlüdür aslında Jarmush.. 80’lerden bu yana film çekiyor yönetmen. Artık adı değişse de Bağımsız Yönetmen kelimesi de aslında parasız yönetmen kelimesiyle eşdeğer duruyordu bir zamanlar. hatta bunların babası biraz da Tarantino’dur diyebiliriz.. bu filmde de görüyoruz ki bir çok bağımsız yapımcı ve yönetmen birleşip başka bağımsız işler yapabiliyorlar.
“ihtiyar delikanlı” diye dilimize çevrilen Kore yapımı filmi izleyenler!! varsa bu filmi de mutlaka izleyeceklerdir. Filmin konusuna gelince aslında filmde konu yok desem yeridir diye düşünüyorum. en iyisi izleyip görmek lazım özenle seçilmiş kostümler içinde normal bir filmde alışık olmadığımız tiplerden biriyle karşılaşmak hoş olabilir.